Ga naar hoofdinhoud
Doneer nu

Bedankt dat u online wilt doneren

EN

4 januari 2019

“Eindelijk kon ik leren”

“Mijn naam is Wilson en ik kom uit Naivasha, Kenia. Sinds mijn geboorte ben ik slechtziend. Mijn ouders wisten niet hoe zij hiermee om moesten gaan, daarom werd ik ingeschreven bij een reguliere school. Van speciale scholen hadden zij nog nooit gehoord. De lokale oogartsen hadden ook nog nooit van een school voor slechtziende mensen gehoord.

Op de basisschool kon ik moeilijk meekomen. Omdat ik slecht zie, kon ik niet lezen en schrijven. Tijdens de lessen luisterde ik alleen maar naar de leraren. Met het kleine beetje zicht dat ik heb, gebruikte ik vergrootglazen om boeken met enorme regels te lezen. Mijn notities die ik had geschreven, kon ik niet lezen.

Tijdens de toetsen zat ik buiten onder een boom en gebruikte ik het vergrootglas om de toetsen te lezen en mijn antwoorden te schrijven. Soms maakte ik mijn toetsen samen met een leraren. Zij lazen de toets voor en ik gaf antwoord. Het antwoord wat ik gaf, schreven zij op. Dit ging zo door tot groep vijf.

De hoofdmeester bleef altijd in mij geloven. “Als jullie nog geen school gevonden hebben, sta ik het niet toe dat hij thuis blijft zitten,” zei hij tegen mijn ouders. “Laat hem dan hiernaartoe komen om te leren. Mtoto lazima asome.” Dat laatste betekent: Een kind moet leren.

De andere leraren op mijn school kregen ineens minder begrip voor mij. Ik deed niet meer mee met de lessen. Maar ik was naïef en onzeker, ik wilde wel graag spelen met mijn klasgenoten en naar school. Ik ontkende dat ik blind ben.

In 2004 mocht in naar een school voor slechtziende mensen. Ik leerde braille! Eindelijk kon ik zonder moeite, zonder vergrootglas lezen en schrijven. Eindelijk kon ik leren. Ik ging door naar de middelbare school met 7 anderen van de St. Lucy School for the Blind. In 2008 was ik geslaagd met een B (goed).

"Eindelijk kon ik leren." 1

Ik werd toegelaten tot de universiteit van Nairobi. Ik mocht rechten gaan studeren! Toetsen maken was voor mij lastig. De school had namelijk geen examens in braille, omdat ik de allereerste blinde student was. Gelukkig had ik geleerd om te typen op een laptop. Ik kon alsnog mijn examens afnemen. Nu laat de universiteit steeds meer slechtziende mensen toe. Ze hebben zelfs computers aangeschaft voor slechtzienden. In december 2017 ben ik afgestudeerd.

Nu doe ik mee met het programma EmployAble. Tijdens mijn studie was ik gestart, omdat ik meer ervaring wilde hebben over de arbeidsmarkt en financiële zaken. Door de training kwam ik erachter dat ik te snel beslissingen nam. Ik dacht niet goed na over bijvoorbeeld het opstarten van een bedrijf en ik was niet voorbereid op sollicitatiegesprekken.

Het is mijn droom om uiteindelijk een advocaat en een ondernemer te worden.”

Gerelateerde Berichten

12 januari 2021

De 15 minuten die Lina’s leven veranderde

Lees Voor Blindheid komt veel vaker voor in ontwikkelingslanden dan in Westerse landen. In Sub-Sahara Afrika zijn de cijfers van mensen met blindhe...

5 januari 2021

Bonzen op de voordeur

Lees Voor De vaders en moeders zaten op kleurrijke kleedjes op de grond. Hun kind op de arm, op schoot of liggend voor zich op de grond. Ik was op ...

18 december 2020

Maak kennis met onze nieuwe naam: SeeYou

Lees Voor Per 1 januari hebben we een nieuwe naam: SeeYou! We gaan als zelfstandige organisatie verder en kunnen daardoor nog effectiever, en nog d...

blijf op de hoogte

Schrijf u in voor de nieuwsbrief en ontvang 10x per jaar het laatste nieuws over de projecten en acties van SeeYou.

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.